و رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود : « خير هذه الأمّة فقراؤها ، و أسرعها تصعّدا فى الجنّة ضعفاؤها » . « بهترين اين امّت فقيران ايشانند ، و آنان كه زودتر به بهشت بالا مىروند ضعيفان آنها هستند » . و فرمود : « اللَّهمّ أحينى مسكينا و أمتنى مسكينا ، و احشرنى في زمرة المساكين » . « خدايا مرا در زندگى فقير دار و فقير بميران و در زمرهء فقيران محشور ساز » . و فرمود : « مرا دو پيشه است ، هر كه آن دو را دوست دارد مرا دوست داشته و هر كس آنها را دشمن دارد مرا دشمن داشته : فقر و جهاد » . و فرمود : « الفقر أزين للمؤمنين من العذار الحسن على خدّا الفرس » « فقر براى مؤمن از رشتهء لجام زيبا بر بنا گوش اسب خوش نماتر است » . از آن حضرت دربارهء فقر پرسيدند ، فرمود : « يكى از گنجينه هاى خداست » . بار دوم از آن پرسيدند ، فرمود : « كرامتى است از خدا » [ 1 ] . بار سوم پرسيدند ، فرمود : « چيزى است كه خدا جز به پيغمبر مرسل يا مؤمنى كه در نزد خدا گرامى باشد نمىدهد » . و فرمود : « در بهشت غرفه اى است از ياقوتى سرخ كه اهل بهشت به آن مىنگرند چنان كه اهل زمين به ستارگان آسمان نظر مىكنند ، به آنجا داخل نمىشود مگر پيغمبرى فقير يا مؤمنى فقير » . و فرمود : « روز فقيران امّت من روز قيامت است ، كه جامه هايشان سبز ،

--> فقر ندارد ، بلكه در بيان مصرف مال در مورد فقرائى است كه متصف به اين صفات باشند « . ( اگر هر دو آيه به تمامى مورد مطالعه و دقت قرار گيرد كلام مؤلف بىوجه نيست و ظاهرا هر دو آيه لااقل در مورد فقراء ياد شده ستايش آميز است . حرف حسابى اين است كه هيچ يك از فقر و غنا به خودى خود نه قابل مدح و ستايش است و نه در خور ذم و نكوهش . فقر اگر همراه ايمان باشد از آن جهت كه از آفات و پىآمدهاى بد فقر مصون و ايمن است قابل ستايش است . و در اخبار ما هم از فقير مؤمن ستايش شده نه هر فقيرى ) . م . [ 1 ] با اين كلمات ، اين بيت حافظ به ياد مىآيد : دولت فقر خدايا به من ارزانى دار كاين كرامت سبب حشمت و تمكين من است